چند روز قبل و در واقع تو فرجه ها بود که دیدم تو خونه نمی شه درس خوند به همین علت عزم دانشکده کردم. وقتی رسیدم در دانشکده با چهره های عجیب و غریبی مواجه شدم.افرادی که هیچ وقت اونها رو تو دانشگاه ندیده بودم. و اصلا به قیافه هاشون نمی خورد اهل دانشگاه ما باشند.

یه کم که رفتم جلوتر دیدم داخل هر کلاس یک اکیپ دارند کار می کنند و چنان با حرارت و عجله که هیچ وقت تو دانشگاه انتظارش نمی رفت. همه لامپهای سوخته تعویض شده بودند دستگیره های درها ، شیشه ها و..... همه روبه راه  شدند و.....

اولش فکر کردم مسئولین دانشگاه به فکر ما و اساتید افتاده اند و در حال خوش خدمتی هستند. اما آن قیافه های ناآشنا همچنان ذهنم را مشغول کرده بود که چشمم به دو نفر از دوستان تاسیسات افتاد که یک سری از صندلی های کلاس107 را از کلاس خارج می کنند. رفتم جلوتر... دیدم همه صندلی ها را باز کرده و دارند به سالن امتحانات منتقل می کنند. وقتی از علت کارشان پرسیدم شانه هایشان را بالا انداختند و رفتند.

غریبه ها با عجله و دستپاچه گی این طرف  و آن طرف می دویدند و به همه کلاسها و افرادی که کار می کردند سر میزدند و پی در پی دستوراتی صادر می کردند. از اطلاعات دانشکده پرسیدم، او هم همچون بقیه اضهار بی اطلاعی کرد. الزاما به مسجد دانشگاه رفتم  و آنجا با وجود سر و صدا تا غروب درس خواندم.

حدود ساعت 10 شب که می خواستم از دانشگاه خارج شوم مسیرم را عوض کردم تا ازجلوی دانشکده بگذرم و دوباره سر و گوشی آب بدهم. تا این لحظه فقط توانسته بودم در این حد اطلاع کسب کنم که قرار است سلسله جلساتی در دانشکده برگذار شود. وقتی به در دانشکده رسیدم در نهایت شگفتی مشاهده کردم دارند قسمتی از سنگفرش جلوی در دانشکده که حدود چهار سال پس از افتتاح  نیمه کاره مانده بود را درست می کنند. آن هم این موقع شب!!! و یک ماشین صندلی اداری در حال تخلیه شدن است.

تا برسم به خانه این مسائل با من بود تا اینکه یکی از هم اتاقی ها به دادم رسید و گفت قرار است رئیس جمهور با هیئت دولت دومین سفر استانی را به بوشهر داشته باشند و جلسات وزارت خانه ها در دانشکده علوم برگذار شود.

خوب ما هم شاد شدیم ...شاید نصیبی هم از آن دانشگاه محروم ما شود.

فردا صبح حدود ساعت 9:30 که جلوی سر در اصلی دانشگاه خواستم از ماشین پیاده شوم  با چند پاکت سیمان مواجه شدم و بعد از آن داربستی که سر در را می پوشاند و چند کارگر که مرا به ورود از در بغل دعوت کردند. با کمال تعجب که البته بسیار کمتر از تعجب های روز قبل بود سرم را بلند کردم و تابلوی آبی رنگ جدیدی را بر سردر دیدم که در حال نصب بود. درست همان جایی که باید سه سال قبل نصب می شد.

از در که وارد شدم دیگرنه از دیدن کارگرانی که دسته دسته در جای جای محوطه به چشم می خوردند تعجب کردم و نه از آنهایی که جلو دانشکده فعال بودند نه از دستگاه نهرکن که سریعتر از قبل کار می کرد نه از پرچم های نصب شده جلوی درب اصلی نه ازدرختان یک متری تازه کاشته شده نه از لباسهای جدید حراست و آشپزها ونه از هیچ چیز دیگر....

 نه من دیگر تعجب نکردم چرا که تجربه اندکی اندوخته ام و یقین دارم که هنر ما همه تزویر است و وصله کاری ....

نزویر و وصله کاری