چند روز قبل شبکه یک صدا و سیما گزارشی از دانشکده زبان فارسی در مسکو  پخش می کرد. در کنار این گزارش گریزی هم به اماکن دیدنی و توریستی مسکو زده شد. در این میان جاهایی مانند میدان صلح که تندیس یکی از فرماندهان روس در میانه آن چشم نوازی می کرد، موزه جنگ، بنای یادبود شهدا، خندق ها، تانک ها و... که در پارکی جمع آوری شده بود دیده می شدند.

چیزی که توجه مرا به خود جلب کرد ، احترامی بود که افراد به این بناها و تندیس ها می گذاشتند؛ آنگونه که گزارشگر می گفت و تصاویر نشان می داد، زوج های جوان در قسمتی از مراسم ازدواج خود به این مکان آمده و به بنای یادبود شهدا ادای احترام می کنند، دسته گلی را تقدیم کرده و برای شهدا دعا می کنند. و حتما از زیر سایه تندیس فرماندهان در میدان صلح می گذرند. افراد رهگذر نیز در مقابل تندیس ها حدود یک دقیقه به حالت احترام نظامی می ایستند و ادای احترام می کنند.

در حین دیدن این برنامه به یاد شهدای خودمان افتادم شهدایی که حقیقتا جان خود را کف دستشان گرفتند و در جریان انقلاب و همچنین جنگ تحمیلی دلیرانه و شجاعانه جنگیدند و صادقانه از ما دفاع کردند و جانشان را به جان آفرین فروختند.

به این فکر می کردم که ما برای شهدا چه کرده ایم؟

مایی که ادعای اسلام داریم. ادعا داریم مسلمانیم و باور داریم شهدا هرگز نمی میرند.

آیا آنها و راه آنها را در بین خود زنده نگهداشته ایم؟ آیا آنها در قلب های ما زنده اند؟ یا در قبرهایشان؟؟

آیا کاری کرده ایم که هم میهنانمان به شهدایشان افتخار کنند؟ به جنگهایشان ببالند؟ فرماندهان جنگ ها را بستایند؟ در مقابل تندیس آنها حاضر شوند و به آنها ادای احترام کنند؟ و در بهترین روز های زندگیشان از زیر سایه آنها بگذرند؟

یا حداقل کاری کرده ایم که مردم به فرماندهان جنگ ها بد نگویند؟ و از جان بر کفان به بدی یاد نکنند؟

شکی نیست که همه مردم ما در نیت پاک شهدا و رزمندگان هم عقیده اند. اما چه شده است که امروز خیل عظیمی از مردم از انقلاب و از شهید دادنشان پشیمانند؟

چرا اینگونه شهدا در دلها میرانده شده اند؟

روز دوشنبه پنجم اسفندماه شاهد مراسم تشییع و خاکسپاری پنج تن از شهیدان گمنام در دانشگاه امیرکبیر بودیم. این برنامه تحت تدابیر شدید امنیتی برگزار شد و با اینکه عموم مردم به این مراسم دعوت شده بودند از ورود دانشجویان مخالف جلوگیری به عمل آمد و چند تن از این دانشجویان بازداشت شدند.

در دو سال گذشته شاهد برنامه های مشابه از این دست در دانشگاههای دیگر کشور نیز بودیم که در همه آنها با وجود اینکه عده زیادی از از صاحبان صلی این مکانهای مقدس مخالف چنین کاری بودند ، اجرا شده و مخالفان به شدت سرکوب شدند. نکته ای که در این رابطه مهم می نماید این است که حاکمیت از این اقدامات چه اهدافی را دنبال می کند؟

به نظر نگارنده موارد ذیل اهم این اهداف اند:

۱- ترویج فرنگ قبر پرستی و به دنبال آن گریه و زاری و بازی با احساسات  مردم: با توجه به اینکه مردم ما عموما انسانهایی احساساتی هستند. و حاکمیت نیز این نکته را به خوبی دریافته است و از این راه سالهاست که افدام به تقویت پایه های خود و سوء استفاده از احساسات مدم می نماید.

۲-تسلط بر دانشگاه: طبق قانون ورود چهره های غیر علمی مخصوصا نیروهای نظامی و انتظامی به دانشگاه مگر با هماهنگی و کسب اجازی از مقامات دانشگاهی ممنوع می باشد. اما در مواردی که در دانشگاهها مزار شهدا ایجاد شود ، مسلما افراد عادی باید بتوانند به راحتی به آنجا رفت و آمد داشته باشند و در نتیجه نفوذ نیروهای نظامی و اطلاعاتی و لباس شخصی در عمق دانشگاه ممکن می شود.

۳- نمایش اقتدار: نشان دادن این مطلب که دستگاههای انضباطی و اطلاعاتی تسلط کافی را بر دانشگاه دارند و می توانند هر گونه اعتراضی را در نطفه خفه کرده و خواسته خود را به پیش برند. همانگونه که علاوه بر اینکه  از صدا و سیمای جمهوری اسلامی جوی آرام نمایش داده شد، در سطح رسانه های خارجی هم چیزی به نمایش در نیامد.

۴- استفاده تبلیغاتی: بدین صورت که تمام دانشگاهیان نه تنها موافق این حرکت که موافق کل نظام حاکم جلوه داده شدند.

به هر صورت گزاف نگفته ایم اگر بگوییم این افراد شهیدان را بر سر نیزه کرده اند و هیچ ابایی ندارند از این که برای ماندگاری خود هر چیزی از مقدسات انقلاب گرفته تا مقدسات اسلام همه را یک به یک بر سر نیزه کنند.