چند روز قبل شبکه یک صدا و سیما گزارشی از دانشکده زبان فارسی در مسکو  پخش می کرد. در کنار این گزارش گریزی هم به اماکن دیدنی و توریستی مسکو زده شد. در این میان جاهایی مانند میدان صلح که تندیس یکی از فرماندهان روس در میانه آن چشم نوازی می کرد، موزه جنگ، بنای یادبود شهدا، خندق ها، تانک ها و... که در پارکی جمع آوری شده بود دیده می شدند.

چیزی که توجه مرا به خود جلب کرد ، احترامی بود که افراد به این بناها و تندیس ها می گذاشتند؛ آنگونه که گزارشگر می گفت و تصاویر نشان می داد، زوج های جوان در قسمتی از مراسم ازدواج خود به این مکان آمده و به بنای یادبود شهدا ادای احترام می کنند، دسته گلی را تقدیم کرده و برای شهدا دعا می کنند. و حتما از زیر سایه تندیس فرماندهان در میدان صلح می گذرند. افراد رهگذر نیز در مقابل تندیس ها حدود یک دقیقه به حالت احترام نظامی می ایستند و ادای احترام می کنند.

در حین دیدن این برنامه به یاد شهدای خودمان افتادم شهدایی که حقیقتا جان خود را کف دستشان گرفتند و در جریان انقلاب و همچنین جنگ تحمیلی دلیرانه و شجاعانه جنگیدند و صادقانه از ما دفاع کردند و جانشان را به جان آفرین فروختند.

به این فکر می کردم که ما برای شهدا چه کرده ایم؟

مایی که ادعای اسلام داریم. ادعا داریم مسلمانیم و باور داریم شهدا هرگز نمی میرند.

آیا آنها و راه آنها را در بین خود زنده نگهداشته ایم؟ آیا آنها در قلب های ما زنده اند؟ یا در قبرهایشان؟؟

آیا کاری کرده ایم که هم میهنانمان به شهدایشان افتخار کنند؟ به جنگهایشان ببالند؟ فرماندهان جنگ ها را بستایند؟ در مقابل تندیس آنها حاضر شوند و به آنها ادای احترام کنند؟ و در بهترین روز های زندگیشان از زیر سایه آنها بگذرند؟

یا حداقل کاری کرده ایم که مردم به فرماندهان جنگ ها بد نگویند؟ و از جان بر کفان به بدی یاد نکنند؟

شکی نیست که همه مردم ما در نیت پاک شهدا و رزمندگان هم عقیده اند. اما چه شده است که امروز خیل عظیمی از مردم از انقلاب و از شهید دادنشان پشیمانند؟

چرا اینگونه شهدا در دلها میرانده شده اند؟