چند روز از انفجارهای تروریستی عراق در میان زوار اماکن مقدسه شیعیان می گذرد. در این انفجار ها ده ها تن از جمله تعدادی از زوار ایرانی کشته و زخمی شدند.

در رابطه با این انفجارها ، هر کسی اظهار نظری می کند. بعضی ها تقصیر را به جانب اشغالگران می دانند که برای توجیه ماندگاری خود در عراق دست به چنین کارهایی می زنند، گروهی دیگر سنی های عراق را مقصر می دانند، عدی ای دیگر القاعده و گروهی جمهوری اسلامی ایران را عامل کشته و زخمی شدن این افراد می دانند.

اما چیزی که ذهن مرا به خود مشغول کرده است، و البته نهایتا به مقصر ماجرا بر میگردد حماقتی است که ایرانیان و مقامات مسئول ایرانی و عراقی در این امر از خود نشان داده اند.

می خواهم این سوال را مطرح کنم که آیا زیارت این اماکن واجب است؟ مسلما نه.

پس چرا هموطنان ما این قدر عجله دارند تا در این اوضاع قمر در عقرب عراق حتما زیارت کنند؟

یک امر مستحب را می توان انجام نداد یا حداقل وقتی چند دهه انجام آن امکانپذیر نبوده است، می توان چند سال دیگر هم صبر کرد.

به نظر بنده حتی زیارت خانه خدا هم در حالتی که خطری اینچنینی داشته باشد حرام می شود.

بنابر این به نظر بنده مقصر اصلی در این حوادث خود افراد و بعد از آن مقامات ایرانی هستند. و بعد از آنها مقامات عراقی، اشغالگران و تروریست ها.